Waarom echte verandering niet alleen ontstaat door inzicht, maar door nieuwe ervaringen van veiligheid in je lichaam.
We denken vaak dat verandering ontstaat door inzicht.
Door begrijpen.
Door praten over.
Door woorden geven aan.
En hoewel dat ook belangrijk is, begint ons verhaal veel eerder dan taal.
Lang voordat we konden praten, leerden we via ons lichaam wat veiligheid was.
Via de armen die ons droegen.
De handen die ons vasthielden.
De nabijheid van een ander mens die ons hielp wanneer we nog niet wisten hoe we onszelf konden troosten.
We leren niet als eerste hoe we onszelf geruststellen.
We leren het in contact met een ander.
Door duizenden kleine momenten van afstemming leert een kind:
ik ben veilig,
ik word gedragen,
ik hoef het niet alleen te doen.
Vanuit die ervaringen ontstaat langzaam het vermogen om die veiligheid en rust ook van binnenuit te ontwikkelen.
Maar niet iedereen heeft die ervaringen in dezelfde mate meegekregen.
En soms merk je dat pas veel later. Wanneer rust, begrenzing of echt thuiskomen in jezelf minder vanzelfsprekend voelen.
Gelukkig stopt onze ontwikkeling daar niet.
Via nieuwe ervaringen, in contact met anderen én met onszelf, kan er ook later nog veel verschuiven.
Soms kan aanraking daarin een bijzondere rol spelen.
Niet als techniek om iets te repareren.
Nooit als doel op zich.
Maar als een uitnodiging tot een hernieuwde ervaring.
Van steun.
Van contact.
Van begrenzing.
Van veiligheid.
Niet bedacht, maar gevoeld.
Het zijn juist die momenten waarop heling belichaamd wordt.
Waarop iemand zichzelf niet alleen begrijpt, maar ook voelt:
Hier ben ik.
Dit ben ik.
En daar steeds iets meer in kan landen.
#lichaamsgerichtetherapie #ontwikkelingstrauma #NARM #belichaming