Ik geloof dat er in ieder mens een diep verlangen leeft. Niet bedacht, maar voelbaar.
Misschien herken je het.
Heel even.
Een glimlach die vanzelf verschijnt.
Een tinteling.
Een gevoel van ruimte.
Een subtiele aantrekkingskracht.
Een diepe rust die je niet hebt bedacht.
Een stil “ja” dat je nog niet kunt uitleggen.
Misschien begint het met iets heel kleins.
Een gevoel dat zegt:
“Dit is leuk.”
“Hier wil ik meer van.”
Niet altijd als een duidelijke gedachte, maar vaak als iets wat eerst in je lichaam voelbaar wordt. Toch hebben veel mensen nooit geleerd om dat serieus te nemen.
Veel mensen zijn opgegroeid met de vraag:
“Wat wordt er van mij verwacht?”
In plaats van:
“Waar verlang ík eigenlijk naar?”
Daardoor worden we vaak heel goed in aanpassen, zorgen, presteren en volhouden.
En ergens onderweg raken we het contact met ons verlangen kwijt.
Misschien is dat ook niet zo gek. Het diepste verlangen van je lichaam voelt zelden dwingend.
Het fluistert.
Het herinnert.
Zo nu en dan.
Daarom wordt het zo gemakkelijk overstemd door angst, verplichtingen en gewoonte.
Je sust het.
Niet nu.
Nog even niet.
Maar het komt terug.
En gelukkig maar.
Misschien is de zomer wel een tijd waarin dat fluisteren weer iets beter hoorbaar wordt.
Als de agenda leger is. Als je vaker buiten bent. Als er weer ruimte ontstaat om niet alleen te denken, maar te voelen…
Niet:
Wat is verstandig?
Wat is slim?
Wat hoort?
Maar:
Waar beweegt mijn lichaam naartoe?
Waar voel ik ruimte?
Waar wil ik meer van?
Dat betekent niet dat je iedere impuls volgt. Het vraagt iets subtielers.
Steeds opnieuw onderzoeken:
Komt dit voort uit angst?
Of uit verlangen?
In mijn praktijk zie ik dat vaak terug.
Mensen zijn meestal niet kwijtgeraakt hoe ze moeten functioneren.
Integendeel.
Vaak zijn ze er juist heel goed in geworden.
Wat ze onderweg zijn kwijtgeraakt, is het contact met wat hen van binnen beweegt.
Ik herken dat ook. Mijn hoofd zocht jarenlang naar zekerheid. Maar die fluistering werd steeds moeilijker om te negeren.
Ik had geen idee waar die me naartoe zou brengen. En eerlijk gezegd vond ik het lang niet altijd verstandig.
En toch ben ik blij dat ik daarop ben gaan vertrouwen.
Pas later begreep ik waarom.
En nog steeds probeer ik er trouw aan te blijven.
Dat houdt nooit op.
Want het leven nodigt ons steeds opnieuw uit om te blijven luisteren.
Niet naar wat verstandig lijkt. Maar naar wat van binnen beweegt.
Verlangen ís geen luxe.
Ook al zeggen we vaak snel tegen onszelf:
Dat is niet realistisch.
Later misschien.
Dat is voor anderen.
Verlangen laat zien waar jij werkelijk tot leven komt.
Durf jij te volgen wat van binnenuit ontstaat?